Remunj

Misschien moeten ze mensen maar gaan verplichten om aan te geven, wat er na hun dood met beschikbare organen gedaan moet worden. Iedereen van achttien jaar of ouder moet dit dan aangeven, doen ze dit niet dan moet er mogelijk een boete volgen.

En waar gaat dat geld dan in? Wederom onze schatkist in? Kom op, een boete voor iets wat hoe dan ook een eigen keuze hoort te zijn? Zolang je geen uitsluitingen kan opgeven zie ik geen enkele reden om een keuze te maken.

Een andere oplossing kan zijn, dat iedereen als donor wordt aangemerkt. Als ze dit niet willen kunnen ze dit dan persoonlijk aangeven bij de burgerlijke stand van de gemeente.

Owh, dus dan maak je de drempel om nee te zeggen zo hoog dat een heel groot deel van onze bevolking automatisch donor is? Serieus, als ze dit gaan invoeren dan krijgen ze echt een zware aan me. Ik vind het best om mijn longen achteraf uit mijn lichaam te laten verwijderen om ze aan iemand anders te geven, maar:

1. Dan moet het geen roker zijn
2. Dan moet het geen misdadiger zijn
3. Geen pedofiel

en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zolang dat soort dingen niet op gegeven kunnen worden krijgen ze mijn organen niet, maar ik maak ook de definitieve keus niet, de laat ik dan aan mijn nabestaanden over die als het goed is mijn mening weten en er alles aan zullen doen om te controleren of een ontvanger niet in die groep zit waar ik niet van wil dat ze profiteren van mijn relatief schone levensstijl....

laat ik dan aan mijn nabestaanden over die als het goed is mijn mening weten en er alles aan zullen doen om te controleren of een ontvanger niet in die groep zit waar ik niet van wil dat ze profiteren van mijn relatief schone levensstijl....

Kortom jouw organen gaan niet over naar een ander na je dood, want als familie heb je niets te kiezen.
Het enige wat dan nog overblijft is bij leven een nier doneren.

Zou ook wat zijn zeg, als je -vaak na een ongeluk- nog een hele selectie-procedure moet doorlopen. Daar is gewoonweg geen tijd voor.
De een wil niet dat een roker zijn longen krijgt, iemand met een drank probleem een nieuwe lever en de ander wil niet dat een katholiek zijn organen krijgt.

Nee er moeten echt meer donoren komen, of in elk geval duidelijkheid. Je wilt IMHO je ouders/vrouw/kinderen echt niet opzadelen met zo'n beslissing zo vlak na je dood.
Dat duidelijk maken zou trouwens IMHO uit meer dan 2 opties moeten bestaan en de nabestaanden zouden van die keus moeten weten.
Ik zat te denken aan de volgende 3 opties:
• Ja
• Nee
• Ja, indien mijn nabestaanden er mee eens zijn.

Eventueel 4e optie laat zich raden: "Nee, tenzij mijn nabestaanden het wel graag willen"

De reden voor die extra optie is omdat een hoop mensen vanwege hun geloof of wat voor reden dan ook eigenlijk tegen transplantatie zouden moeten zijn, maar op die manier toch hun voorkeur zouden kunnen uiten.
Op die manier hoef je dan na jaren niet alsnog je keus aan te passen als die persoon uit je familie die er strikt tegen is, overleden is, of er toch mee akkoord gaat.

Zou ook wat zijn zeg, als je -vaak na een ongeluk- nog een hele selectie-procedure moet doorlopen. Daar is gewoonweg geen tijd voor.
De een wil niet dat een roker zijn longen krijgt, iemand met een drank probleem een nieuwe lever en de ander wil niet dat een katholiek zijn organen krijgt.

Als er voor je dood de mogelijkheid is om dit aan te geven dan kan men heel snel op de lijst kijken of de ontvanger wel of geen roker, drinker, crimineel whatever is. Zo niet, dan mag ie het hebben, zo wel dan gaat het naar nummer 2 op de lijst. Persoonlijk is de afwezigheid van die optie voor mij de reden om de keuze nu niet te maken (we zijn het nl niet verplicht). Als men het verplicht gaat stellen om te kiezen dan zeg ik dus nee.

Zo'n lijst is altijd te kort, danwel te uitgebreid.
Er zullen altijd mensen zijn die iets willen (of juist niet willen), wat niet op die lijst staat.
Daarnaast heb je ook nog mensen die zullen invullen dat een ander geen orgaan kan krijgen, omdat hij/zij homo is, of zwart, of jood of Marokkaan.
Ik denk dat het daarmee gelijk wel duidelijk is waarom zo'n lijst niet wenselijk is...
"Nee, we hebben de volgende op de lijst opgebeld, omdat hij niet zwart was, sorry, volgende keer beter"

Het kan uiteraard ook zijn dat er "omgekeerde discriminatie" is, zodat je door zo'n (potentiële discriminatie-) lijst wel meer donoren krijgt. Zo heb ik mij eens laten vertellen dat er bijvoorbeeld in verhouding erg weinig donoren onder de "allochtonen" (rotwoord) en gelovigen zijn. Deels zal dat zijn omdat ze het niet weten, niet over willen/mogen praten of gewoon te lui om een briefje in te vullen (zoals zo veel van de niet geregistreerden), maar er zullen er ook zijn die bijvoorbeeld geen organen willen doneren aan "ongelovigen".
Wat betreft "ongelovig" zijn, is dat wel te vergelijken met ongezond leven, want dat is een keus.

Kortom, wat zou er dan wel op die lijst mogen staan en wat niet?
Wettelijk lijkt het me in elk geval nogal beperkt, omdat je het al snel over discriminatie hebt en dat is bij wet verboden.

De mensen die willen doneren doen dit toch wel...
Ik zelf wil het absoluut niet, zolang ik niet 100% zeker weet dat je na je dood je lichaam niet meer nodig hebt, je weet natuurlijk maar nooit
En alle media aandacht vindt ik zwaar overdreven, dit is 1 van de zoveel problemen die zieke mensen hebben, er wordt gewoon altijd 1 onderwerp uitgezocht waar alle aandacht naartoe gaat, dat vind ik niet kunnen, want dat is eigenlijk een soort van discriminatie, zo van, O dat is iets wat iedereen wel begrijpt, laten we dat nu maar eens aan iedereen laten weten.

Hiermee bedoel ik niet dat het probleem er niet is, het enige wat mensen ervan weerhoud om, naast geloof, is de angst dat je lichaam verminkt word, als je leeft doe je er alles aan om niet gewon te raken, instinct wil ik het haast noemen, dat mensen niet doneren vind ik dus logisch, en het kost heel wat rationeel denken om te besluiten dat je wilt doneren, en de meeste mensen kunnen dit gewoon niet...

Het zou een heel stuk helpen als er eens een dode op televisie zou uitleggen hoe het is om dood te is, en of je je lichaam nog nodig hebt, dat zou pas veel donoren trekken, mits je natuurlijk je lichaam niet meer nodig hebt

Wat betreft de keuzes: voor veel mensen zijn 2 checkboxes denk ik al genoeg:

[x] Ik wil geen organen doneren aan patiënten die door eigen schuld een nieuw orgaan nodig hebben. (b.v. nieuwe longen voor rokers, nieuwe lever voor alcoholisten)

[x] Ik wil niet doneren aan mensen met een strafblad.

Volgens mij is dat voor veel mensen genoeg dekking wat dat betreft, en dit is niet racistisch. Zal mensen ook aansporen om gezonder te leven misschien..

Iets anders waar ik zelf over nadenk is dit scenario: stel je ligt in het ziekenhuis in coma ofzo. Drie bedden verderop ligt de dochter (of vrouw, of whatever) van de dokter die heel hard een nieuw orgaan nodig heeft. Jij bent toch al "bijna" dood (zeg 10% overlevingskans). Wat nu als de dokter emotioneel zou worden en bij jou "bijna dood" de stekker er maar uittrekt, zodat ie z'n dochter of geliefde kan redden.

Nee, dat mag natuurlijk niet.. Maar what if? Niet iedereen heeft een gigantisch geweten.

De mensen die willen doneren doen dit toch wel...

Dat is nu het probleem. een groot aantal mensen is niet tegen doneren, maar is gewoon te lui/laks om de keus kenbaar te maken en de nabestaanden kiezen dan vaak maar om het niet te doen. Persoonlijk denk ik dat dat voor een groot deel ook ligt aan de voorlichting van de artsen op het moment dat de beslissing genomen moet worden.
Vaak speelt dan ook mee dat zo'n beslissing genomen moet worden op het moment dat iemand bijvoorbeeld hersendood is (na ongeval bijvoorbeeld) en dat je als nabestaanden maar even moet beslissen terwijl hij/zij nog gewoon lijkt adem te halen.
Dan besluiten veel mensen om maar af te wachten op een wonder, maar dan is het voor de meeste organen al te laat.
Het is zeker een moreel dilemma of je als arts dan meer moet gaan sturen richting donatie of niet. Juist daarom zou je al van te voren er op z'n minst over moeten praten met je familie en/of omgeving.

dat mensen niet doneren vind ik dus logisch, en het kost heel wat rationeel denken om te besluiten dat je wilt doneren, en de meeste mensen kunnen dit gewoon niet...

Tuurlijk is het heel logisch dat mensen niet willen doneren, maar maak dat dan kenbaar en praat erover.

[x] Ik wil geen organen doneren aan patiënten die door eigen schuld een nieuw orgaan nodig hebben. (b.v. nieuwe longen voor rokers, nieuwe lever voor alcoholisten)

Dat is niet duidelijk voor veel mensen.
Wat is namelijk "eigen schuld"?
Voor sommigen is het dat al als je niet elke week naar de kerk gaat.
Persoonlijk zou ik liever zien (en volgens mij is dat ook al zo), dat mensen die hun longen/lever zelf verziekt hebben (en niet van plan zijn hun levensstijl aan te passen) al minder makkelijk op een wachtlijst komen te staan.

[x] Ik wil niet doneren aan mensen met een strafblad.

Voor veel mensen zal dat te algemeen zijn. Je kunt bijvoorbeeld ook een strafblad krijgen door je belastingen niet op tijd te betalen, of door een paar keer te hard te rijden. Dat is al heel iets anders dan voor moord, verkrachting, mishandeling, etc.
Daarnaast zou dat wettelijk gezien ook nogal lastig worden, omdat je dan nog een keer gestraft zou worden terwijl je je straf al uitgezeten hebt.

@dokter wiens familie jouw organen zou kunnen gebruiken:
Volgens mij dient een arts zich terug te trekken als er persoonlijke zaken meespelen.
Maar goed, min of meer hetzelfde speelt natuurlijk als een arts pushed voor donatie. Dan zul je je zelf altijd afvragen of je niet te vroeg ja hebt gezegd (bij hersendood bijvoorbeeld) als nabestaande. Een tijd terug een aflevering van een politie-serie over gezien waarin de betreffende arts meer ging voor zijn transplantatie-score en dus ook nog levende patienten zonder familie hersendood verklaarde.

Ik ben fel tegen het verplicht registreren en al helemaal om standaard iedereen donor te laten zijn tenzij anders aangegeven..

Het is toch mijn eigen lichaam? Daar hebben ze in Den Haag of waar dan ook helemaal niets over te zeggen, daar beslis ik zelf wel over.

Tuurlijk, je kan mensen aanmoedigen om te registreren, maar daar houd het dan ook echt mee op (overigens heb ik keurig mijn formulieren ingevuld, omdat ik wel vind dat je het hoort te doen, maar je moet er dus niet toe gedwongen worden...)

Laat de regering maar eens beginnen met het niet beschikbaar stellen van organen aan personen die zelf geen donor zijn.

Als mensen geen donor willen zijn is prima, dat is een keuze die mensen zelf uiteraard mogen maken. maar ga dan niet achteraf, als je wel een nier nodig hebt, staan klagen.

Overigens ben ik ook voor een opt-out systeem, mensen die het bewust niet willen kunnen zich gewoon afmelden en de mensen die zich "vergeten aan te melden" maar wel donor willen zijn komen dan beschikbaar.

Als ze inderdaad met een systeem komen met dat je kunt kiezen aan wie je het wil geven dan zou ik denk ik me wel opgeven.
Probleem is alleen dat ik organen niet aan marokanen zou willen geven maar de meeste marokanen zijn officieel nederlands omdat ze hier geboren zijn en dus is het eigenlijk niet geregistreerd dat ze marokaanse afkomst hebben.

Als ze die garantie kunnen geven dat mijn organen niet bij marokanen e.d. worden gegeven dan pas denk ik eraan om me misschien aantemelden...

Wat een gedoe allemaal met die uitsluitingen! Marrokanen niet, rokers niet, dieven niet, etc. Zijn we nu echt nog niet opgegroeid uit de middeleeuwen? Kunnen we nog steeds geen rationele beslissingen maken?

Als ik met mijn dood een ander leven kan redden dan ben ik daar blij mee en het kan me niet schelen wiens leven dat dan is. Niemand kan iets doen waardoor hij/zij het niet meer verdient om te leven.

Zelfs gelovigen moeten dat inzien. God vergeeft immers alles, waarom zou de mens dan wrok koesteren of oordelen, laat die grote rechter in de Hemel dat maar doen.

Het zal jullie dan ook vast niet verbazen dat ik voor opt-out ben, mensen die te lui zijn om zich te registreren zijn dan automatisch donor (het kan ze blijkbaar niet schelen of ze het zijn of niet) en mensen die niet willen om 1 of andere reden hoeven niet. Ik zie het probleem niet.

* PcDealer en vrouw PcDealster zijn al jaren donor en wij prefereren ook het opt-out systeem. Gewetenskwestie: niet donoren mogen gedoneerd worden?

Opt out lijkt mij het minst slechte systeem; onderschat de luiheid van de gemiddelde Nederlander niet, mensen die er écht op tegen zijn kunnen met één simpel telefoontje, of gewoonweg het formulier wat ongetwijfeld verstuurd zou worden, aangeven dat ze geen donor willen zijn.

Wat mij betreft mag het volgende kabinet vrij zijn van gelovigen, dan zijn we meteen van alle drogredenen af in dit al veel te lang lopende debat...

Het debat wat onlangs in de 2de kamer is behandeld en de conclusie van de stemming over een veranderd donororgaan donatie wet zegt dat de politiek over de wil van bevolking heen stapt, aangezien 72% van de bevolking voor verandering is van de wet.

Het is jammer om te zien, naar aanleiding van een aantal reactie's, dat er mensen zijn die er voorwaarden aan willen verbinden. En dat is dus net wat men niet wil, dat mensen voor rechter/god gaan spelen. Verdiend een ieder geen 2de kans, ook al heeft men zijn/haar longen/lever kapot gemaakt ? Wie zijn wij, burgers, om te beslissen over leven en dood als de rechters in Nederland daarover al niet willen beslissen in strafvervolging ?
Veelal blijkt ook dat niet donoren wel willen ontvangen als dat nodig mocht zijn later in hun leven. Beetje hypocriet maar dat is ook weer een beetje mens eigen.

Persoonlijk respecteer ik een ieder zijn keuze om het wel of niet te willen doen. Maar ik vind ook dat wanneer je kiest om niet te doneren jezelf niet mag ontvangen en daar staan een hoop artsen achter. Onlangs liet VVD lid van Beelen blijken tegen verandering van de wetgeving te zijn, in een uitzending van Pauw en Witteman. Na de uitzending deed hij echter wel de uitspraak, als mijn kind een donor nodig heeft dan weet ik het wel. Voor wie de uitzending wil terug zien met als gast Kim Moelands :

http://ikwastegastbijpauw...m/2008_10_01_archive.html

En als je dan de onmacht en verdriet in haar ogen ziet tijdens haar relaas, wetende dat ze nooit op tijd een donor zal ontvangen en zo haar eigen einde tegemoet moet zien dan voel je je een beetje machteloos en klein, temeer omdat Den Haag anders beslist.

Maar de tendens van de maatschappij is dat we elkaar niet zoveel gunnen en daar ligt denk ik het grootste probleem van vele misstanden. Ieder mens heeft recht op leven maar vooral ook kwaliteit van leven, zonder aanziens der persoon. Persoonlijk vind ik het de mooiste daad die je voor medemens kan doen. Gelukkig weet ik wel dat veel artsen een zware criteria hanteren omtrend van toekenning aan een patient, ondanks dat ze dit niet mogen doen, waarbij als de keuze gemaakt moet worden de patient met een gezondere instelling van het leven er eerder aanspraak op maakt dan iemand die zijn mooie "fabriekje" slecht onderhoud. Tevens is het zo dat mensen met lever/long falen doormiddel van drank/roken echt geen streepje voor hebben. Dergelijke patienten worden vaak al gezien in een beginstadium van aandoeningen die vaak, door het opgeven van roken/drinken nog goed verder kunnen leven en krijgen vaak al de waarschuwing dat wanneer ze hun gewoonte's niet opgeven dat artsen dan niet bereid zijn tot het uiterste te gaan om deze patienten goed en adequaat te helpen, immers, doktoren zijn Pro Life maar hebben zoals ieder mens moeite met patienten die willens en wetens toch door blijven gaan.

Daarmee vervalt hoop ik een beetje de angst dat organen slecht terecht komen. En aangaande de mens zelf, we hebben 1 konstante, we zijn allemaal van vlees en bloed, mag godsdienst of afkomst dan een rol spelen ? We moeten niet willen oordelen, we zijn allemaal uniek en even mooi Maar emotie is onze grootse vijand en omdat we het nog steeds niet elkaar gunnen sterven er in Nederland jaarlijks teveel mensen onnodig die slecht op 1 ding wachten, kwaliteit van leven.

Sluit je ogen, denk in gedachten dat een familielid, geliefde, dochter/zoon, vriend of kennis in het ziekenhuis ligt te wachten op een donor. Zie dat er geen donor voor handen is en zie die persoon zijn leven aan je ontglippen en vraag jezelf dan af waarom dit zo had moeten lopen en bedenk dan dat regelgeving en het misgunnen van je medemens dit misschien had kunnen voorkomen.

Bij discussies over donorregistratie vraag ik me vrijwel altijd af waarom er per se gedoneerd moet worden. Elk leven kent een einde tenslotte. Voor de een komt dat einde snel. Voor de ander komt het einde op een later moment. Voor iedereen eindigt het leven een keer. Technische maatregelen, zoals medicijnen en operaties, kunnen een leven rekken, maar daarmee komt het einde van dat leven alleen wat verder weg te liggen. Het einde blijft.

Wat mij betreft mag de discussie dus óók gevoerd worden over de vraag wanneer een leven ten einde is, en orgaandonatie of andere maatregelen simpelweg geen of weinig zin meer hebben, omdat de dood dichterbij is dan het leven. Natuurlijk, technische maatregelen kunnen de dood weghouden, maar het leven eindigt en dan is het mijns inziens beter om dát te accepteren en op een waardige, goede, passende wijze afscheid te nemen dan maar met technische maatregelen in zekere zin een leven kunstmatig te rekken.

Ik verwacht dat deze reactie andere reacties oproept. Weet dan dat ik niet per se tegen orgaandonatie ben of alle technische medische handelingen afwijs. Waar ik wel op hoop is een gesprek en een nadenken over de eindigheid van het leven.

Harm, het gaat niet zozeer alleen om een leven te rekken zoals jij het stelt maar het gaat vaker over kwaliteit van leven. Nier patienten zijn daarvoor bij uitstek een mooi voorbeeld van. De uitval van nieren zorgt dat ervoor dat je 2 maal per week moet dialiseren waardoor je een defect orgaan ondervangt. Maar een nier patient is konstant moe, ook al vrij gauw na een dialyse puur omdat het toxic percentage in je lichaam al snel weer opbouwt.

En als een mens weer "normaal" kan functioneren door een orgaan te vervangen en daardoor weer het leven met kwaliteit kan beleven waarom dan niet ?

Laten we dat eens verder doortrekken. Een mooi "voorbeeld", één van de velen, was Tweakers lid Yoeri :

http://yoeri.tweakblogs.net/blog/846/dag-lieve-yoeri.html

Een jonge jongeman die midden in het leven stond en nog zoveel had om voor te leven maar overgeleverd was aan een lichaam die hem niet in staat stelde om een "normaal" leven te leiden. En bedenk dan dat hij al een hele lange tijd zonder kwaliteit moest leven, leven met regels om maar enigsinds wat energie te hebben om normaal te zitten en een aktiviteit te doen. Zet dat tegenover de gezonde mens die kan doen en laten wat hij wil en wanneer hij/zij maar wil.

Maar loop maar eens een willekeurig revalidatiecentrum in en geef je ogen en gevoel maar eens de kost en zie wat er allemaal bij een mens in het leven plaatsvind die niet meer dat "normale" leven hebben van alles zomaar te kunnen doen en bedenk dan dat vervanging van een defect orgaan een wereld van verschil kan maken

Een mens hangt nu eenmaal sterk aan het leven, wat heel naturlijk en gezond is en doodgaan in zijn algemeen is een zaak die nu eenmaal bij het leven hoort, al staan velen er niet bij stil. Maar mensen die wachten op een donor "hangt" daar een beetje tussenin want een donor is vaak voor hun niet alleen een kwestie van overleven maar het leven weer kunnen beleven met kwaliteit.

Als je praat over terminale kankerpatienten is dat weer heel wat anders. Daar is op den duur geen mogelijkheid meer voor maar die hebben vaak een andere keuze die ze zelf in de hand hebben namelijk, het rekken van leven door chemo kuren en bestralingen of zonder behandeling sneller het einde tegemoet zien met als uiterste een euthanasie afspraak om niet te hoeven lijden in de eindfase.

Het duidelijke verschil hierin is dat mensen die wachten op een donor vechten tot het laatste moment omdat men niet weet wanneer een orgaan zich aandiend, daar waar terminale patienten weten dat het einde onafwendbaar is. En dat is ook het moeilijke met patienten die op de wachtlijst staan voor een orgaandonor, je weet niet of er op tijd een orgaan beschikbaar komt die je weer een normaal leven kan "geven".

Ik heb zelf 2 familie leden verloren aan kanker en een ander familielid door een incident. Ook ons werd in de laatste fase gevraagd om de nieren te doneren, van laatst genoemde en ben blij dat we daarvoor toestemming hadden gegeven met de wetenschap dat er mogelijk 2 mensen weer kans hadden op kwaliteitsleven. Na verloop van tijd hadden we een bericht ontvangen, dat is een vrije keuze, dat beide organen goed waren aangeslagen. Het was geen troost maar het was wel fijn om te weten dat 2 mensen weer een normaal leven konden leiden en weer konden spreken van "kwaliteit". En nee, garantie's zijn er nooit of een orgaan goed word ontvangen maar we kunnen het allicht proberen om een ander proberen te helpen

Persoonlijk ben ik tegen de hele orgaanhandel. Niemand krijgt mijn organen en ik wil ook niet iemand anders zijn/haar organen hebben.

Op deze manier hou je alleen maar mensen in leven die hun slechte genen weer door kunnen geven. Wat mij betreft mogen we het laatste beetje natuurlijke selectie in ere houden. Ook al klinkt het misschien een beetje hard.

Persoonlijk ben ik tegen de hele orgaanhandel. Niemand krijgt mijn organen en ik wil ook niet iemand anders zijn/haar organen hebben.

Op deze manier hou je alleen maar mensen in leven die hun slechte genen weer door kunnen geven. Wat mij betreft mogen we het laatste beetje natuurlijke selectie in ere houden. Ook al klinkt het misschien een beetje hard.

Hard, doch rationeel wat mij betreft. Het is wel makkelijk roepen vanaf de zijlijn natuurlijk als je niet direct (danwel jezelf, danwel een naaste) betrokken bent bij een situatie waarin orgaantransplantatie nodig is.

Orgaantransplantatie is verder vaak een niet structurele oplossing. Ik ben opzich tegen oplossingen die er toe dienen om iemands leven een paar jaar te rekken. In de gevallen waarin transplantatie daadwerkelijk dé oplossing is voor een kwaal en de persoon in kwestie vervolgens vrolijk de rest van zijn leven kan uitzingen: zeker doen. Anders wat mij betreft ook echt niet.

Met alle respect voor de onlangs overleden Yoeri; als hij niet een infectie had gehad had hij na zijn eerste transplantatie een tweede paar longen gekregen. Twee paar longen (nogmaals met alle respect!) voor een persoon die uiteindelijk toch zal bezwijken aan zijn ziekte is in die zin weggooien van organen. Als mensen maar organen moeten gaan doneren om personen x jaar in leven te houden tegen beter weten in - sja.

Persoonlijk weet ik niet of ik wil doneren. Ik ben niet gelovig, maar ik vind het gewoon geen plezierig idee dat mensen na mijn overlijden in mijn lichaam gaan snijden. Wellicht zeer irrationeel, maar net zoals andere persoonlijke bezittingen vind ik dat ik zelf moeten kunnen beslissen wat ik daar mee doe. Van die 200 miljoen op de bank (overdreven ) kunnen ettelijke duizenden levens worden gered. Daar beslist de overheid toch ook niet van dat het in eerste instantie naar Afrika gaat, behalve als je laat aantekenen dat je dat niet wil?

@Parabellum: In dit soort discussies moet je juist geen persoonlijke verhalen betrekken, omdat daarmee de discussie onnodig vertroebeld en verpersoonlijkt wordt. Het draait om orgaandonatie in het algemeen, kwaliteit van leven in het algemeen, leven en sterven in het algemeen, et cetera. Door de discussie over individuele gevallen (familie, Yoeri, ...) te laten gaan wordt het welhaast onmogelijk om nog een eerlijke discussie te voeren: want als er dan gesteld wordt dat je tegen orgaandonatie bent of dat je vragen hebt bij het een en ander, wordt heel eenvoudig doorgeredeneerd en gesteld: "Dus je vindt dat Yoeri geen nieuwe longen had moeten krijgen?" Op die vraag en vergelijkbare vragen ga ik geen antwoord geven, omdat ik daar simpelweg niets over kán zeggen. Wat mij betreft is het daarom beter die verhalen helemaal weg te laten uit de discussie.

Voor wat betreft de vraag of kwaliteit van leven wel een reden is om orgaandonatie voor toe te passen, daar gaan in zekere zin dezelfde argumenten voor op als voor levensverlenging. Ook bij kwaliteit van leven kan de vraag gesteld worden hoever de medische wetenschap en techniek moet gaan om een leven te verbeteren als het leven (een lichaam) aangeeft ziek, kapot of op te zijn. Ook dan geldt dat er situaties zijn waarin het goed kan zijn om de kwaliteit van leven te bevorderen door middel van orgaandonatie. Er zijn echter ook absoluut situaties waarbij orgaandonatie feitelijk niet de beste optie is als het om kwaliteit van leven gaat.

Een suggestie die met orgaandonatie gewekt wordt is dat het leven maakbaar of verbeterbaar is door middel van technische handelingen. En ja, dat is ook zo tot op zekere hoogte. Techniek heeft de mensheid veel gebracht. Maar waar ik voor wil waarschuwen is een te groot vertrouwen op de techniek: alsof de techniek (i.c. van orgaandonatie) alles oplost. Het menselijk lichaam is een complex geheel en als één deel ziek is heeft dat gevolgen voor de rest. Als dat eerste deel wordt vervangen dan blijft de rest van het lichaam gewoon last houden van de effecten van voorheen, dat past zich wel weer aan, maar toch. Het menselijk lichaam is juist vanwege het feit dat het leeft en een menselijk lichaam is anders dan een willekeurig stuk techniek, een motor of een computer bijvoorbeeld.

Overigens, het is interessant dat er gesproken wordt over 'kwaliteit van leven'. Dat veronderstelt namelijk een ongelijkheid ten opzichte van het sterven, alsof het leven belangrijker en waardevoller is dan het sterven. In zekere zin spreekt in de stelling 'kwaliteit van leven' dus de wens door om te blijven leven met een zekere kwaliteit, omdat dit altijd nog beter is dan sterven. Terwijl als het sterven een laatste stap is in het leven, sterven juist niet iets is waar je bang voor hoeft te zijn of wat je zoveel mogelijk moet voorkomen.

Wat een lulkoek. Dit gezeik kom steeds terug. Je kan mensen niet dwingen om donorte zijn. Waarom niet op de manier zoals t al jaren gaat. Ald er dabn zo weinig donoren zijn waarom brengen ze t belang van deze soort mensen dan niet eens meer oder de aandacht? Reclame maken levert echt genoeg op hoor, als je t maar goed aanpakt. Dus met een duidelijke en goed doogesproken strategie?

Om een boete te voorkomen kan je heel simpel "NEE" aankruisen. Op wat voor manier zou dat helpen om meer donororganen beschikbaar te krijgen?

Aaah de standaard ethische discussie :-)

Een andere oplossing kan zijn, dat iedereen als donor wordt aangemerkt. Als ze dit niet willen kunnen ze dit dan persoonlijk aangeven bij de burgerlijke stand van de gemeente.

Mochten mensen, om wat voor reden dan ook niet aangeven om geen donor te worden - dan wordt het lichaam door gesanctioneerde wettelijke diefstal tot gemeenschappelijk bezit verklaard...

Tevens zit je met het feit dat de EXTREEM (uppercase i.v.m. misverstanden dat ik iedereen in hokjes duw) religieuze groeperingen bv. Orthodoxe Joden in principe tegen staan. In de Tora (O.T.) staat in Prediker 7:23 (als ik het goed heb) dat het lichaam en de geest door God zijn gegeven en tot hem zullen terugkeren. Nu kun je wel beginnen over Jezus en naastenliefde, maar de Joden 'kennen' Jezus niet! Het maakt niet uit of het maar een paar geloven zijn of een heleboel. Met het verplicht stellen van orgaandonatie zijn er alijd mensen de dupe! In dit geval schaad je dan regel 3 en 19 van de universele mensenrechten. Vrijheid van geloof en een 'vrij' burger zijn.

Je kunt het simpelweg niet verplichten!

Tevens los je er niet direct iets mee op - want heel vaak moet er nog op een chirurg worden gewacht die ene transplantatie onmiddelijk kan uitvoeren - waardoor in veel gevallen het donororgaan al naar de haaien is.

Toevallig laatst een debat gehad over deze kwestie, dus ik ben redelijk into orgaandonatie a.t.m.

Weekje terug zaten wij hier thuis aan tafel over te filosoferen.
Mijn mening: wanneer jij aangeeft geen donor te willen zijn vind ik dat je geen prio1-recht hebt op een donororgaan wanneer je dat nodig hebt.

@Zwerver:

Als er voor je dood de mogelijkheid is om dit aan te geven dan kan men heel snel op de lijst kijken of de ontvanger wel of geen roker, drinker, crimineel whatever is.

Wat nou als iemand al dertig jaar met roken gestopt is? Wanneer is iemand 'crimineel'. En is daar rehabilitatie mogelijk?

Je neemt een extreem idealistisch standpunt in, waarvan de 90% die volgens jou wel recht heeft op een orgaan hebben het slachtoffer worden. Ik vind ook dat niet-rokers, niet-drinkers, niet-criminelen meer recht op mijn orgaan hebben, maar ik heb besloten ook een stukje van mijn idealen te offeren, zodat in de praktijk iemand daadwerkelijk van mijn organen kan genieten. Aan idealistische intenties heb je alleen zelf iets.

@devguru

Je kunt het simpelweg niet verplichten!

De rechten van de mens zijn onderling in strijd met elkaar, dus daar kan je je niet op beroepen. Mensen hebben bijvoorbeeld ook recht op medische zorg: valt een donororgaan daar niet onder dan?

Het is heel simpel: als het in België kan, dan kan het in Nederland ook. Het is net zo juridisch en moreel verantwoord. De enige vraag is of we het moreel verantwoord vinden, maar je krijgt geen antwoord op die vraag met beroepen op autoriteit, zoals de rechten van de mens'. Kon je opponent in het debat door deze drogredenering heenprikken?

@Confusion

Het was een iets andere stelling maar wel mbt donoren en donororgaan.

De rechten van de mens zijn onderling in strijd met elkaar, dus daar kan je je niet op beroepen. Mensen hebben bijvoorbeeld ook recht op medische zorg: valt een donororgaan daar niet onder dan?

Het punt daaraan is, je hebt inderdaad recht op medische zorg, maar als deze afhankelijk is van de hoeveelheid donoren die zich beschikbaar zijn, so be it.

Mochten ze het verplicht stellen tenzij je bezwaar maakt vind ik, zoals ik in de vorige post al heb aangegeven toch niet helemaal handig...

Mijn standpunt is dat ik beslis of er met mijn organen gebeurt. En als ik niets beslist heb, dan gebeurt er dus ook niets mee. Ik stoor me al mateloos aan de overheidsbemoeienis, maar als 'from the cradle to the grave' nu ook al gaat worden 'from to cradle to the grave to the organ bank' dan is storen niet het goede woord meer.

Overigens vind ik wel dat je er op aan mag dringen dat mensen er over na gaan denken.

@sopsop: de vraag is dan ook hoe je mensen het beste kan aanzetten tot nadenken, want veel mensen denken hier nou eenmaal nooit over na. Ik neem bijv eens mijn broer. Hij is iemand die echt totaal geen aandacht besteed aan dit soort dingen, dat is niet perse slecht ofzo, hij heeft gewoon andere dingen waar hij mee bezig is. Hij heeft ook helemaal geen bezwaar tegen doneren, net zo min heeft hij dat de andere kant op. De vraag is: hoe krijg je hem zover dat hij (en met hem vele mensen) toch gaat nadenken over dit soort dingen, zodat er meer donoren beschikbaar komen. Op dit moment is het ja-tenzij-systeem iets wat men graag ingevoerd ziet worden, maar als iemand iets beters weet: ga je gang. Dit soort dingen zijn echt niet bedoeld om de nee-ik-wil-niet-mensen of de mensen die geen keuze kunnen maken te pesten.

Als we trouwens een verplicht systeem willen invoeren dan zou ik er trouwens voor kiezen om iets in te voeren als Ja (eventueel met varianten), Nee (eventueel met varianten) en Nog niet gekozen, zodat ook mensen die nog niet willen kiezen dat duidelijk kunnen maken zonder gelijk een boete of iets dergelijks te krijgen.

Verplicht een orgaan afstaan voor iemand?
Nooit van men leven zal ik een orgaan voor iemand afstaan, tenzij die persoon me heel erg dierbaar is.

Dit gaat misschien heel egoïstisch klinken, maar hoe zou je zelf zijn?

Je stelt je niet beschikbaar. En als je dan zelf last krijgt van de andere nier dan zit je daar met de gebakken peren op diezelfde lijst.
Trouwens, de wereld is overbevolkt. De natuur kan onze enorme hoeveelheid niet aan.
Dus eentje minder kan zeker geen kwaad.